یکی از مسایل مربوط به مهریه در نکاح دایم، نصف شدن آن در برخی موارد است. هرگاه در عقد نکاح دایم، مهریه ای برای زوجه معین گردد ولی این ازدواج قبل از آمیزش، به موجب طلاق، منحل شود، زوجه مستحق نصف مهریه مفروض است. این نظریه ای است که اجماع فقیهان امامیه بر آن اقامه شده است. حال اگر جدایی میان زوجین به سبب فوت زوج باشد حکم مساله چیست؟ آیا زوجه مستحق تمام مهریه تعیین شده است؟ و یا اینکه مانند طلاق قبل از دخول زوجه، صرفا مستحق نصف مهریه می باشد؟در پاسخ باید گفت: مشهور امامیه گزینه نخست را مختار خویش برگزیده و معتقدند قول به تنصیف مهر در «طلاق قبل از دخول»، مستند به دلیل خاص است و سرایت آن به فرض «فوت زوج قبل از دخول»، محتاج به موونه یی است که ادله را یارای تامین آن نیست؛ در نتیجه در فرض اخیر زوجه مستحق تمام مهر می باشد. در مقابل، کتب مفصل فقهی نظر دیگر را به شواذی از فقیهان منسوب دانسته اند.نگارندگان متن حاضر با بازخوانی مساله و با غور و تدقیق در همه ابعاد و زوایای موضوع و با واکاوی و کنکاش مجدد، قول نادر را مستند به ادله یافته اند و در مقایسه این نظر با نظریه مشهور، آن را با ضوابط اجتهاد مناسب تر دیده اند. همت مقاله، عیار سنجی و نقد اقوال و ارزیابی ادله ایشان و در پایان تبیین نظریه مختار خواهد بود.

آمیزش میان زوجین گاه به صورت متعارف (وطی در قبل) و گاه به صورت نامتعارف (وطی در دبر) انجام می شود که این استمتاعات آثار و پیامدهایی هم از لحاظ پزشکی و هم از لحاظ فقهی دارد. از نظر پزشکی آمیزش نامتعارف اثرات سوئی همچون ابتلا به برخی امراض و انتقال بیماری ها، بی اختیاری مدفوع در زن و. . . را به دنبال دارد. از لحاظ فقهی نیز این نوع آمیزش نامتعارف (وطی در دبر) بر مساله عده، که یکی از موارد مهم در حوزه حقوق خانواده است تاثیرگذار است. در این نوشتار به این مساله پرداخته شده که آیا عده طلاق برای مطلق نزدیکی وضع شده است یا این که فقط مربوط به نزدیکی در قبل که روش آمیزش متعارف است، می باشد؟ این بحث به نحوی در قسمت ابتدایی ماده 1155 ق. م نیز مطرح شده و از آن وجوب عده برای مطلق نزدیکی برداشت می شود. در میان فقها نیز مشهور قریب به اجماع بر این باورند که بر انثای مطلقه در صورت نزدیکی چه از قبل باشد و چه از دبر، عده واجب است؛ قائلان به وجوب عده در صورت وطی در دبر به دلایل لفظی و لبی استناد جسته اند. نگارندگان با بررسی و نقد هریک از این ادله به این نتیجه دست یافته اند که وجوب عده تنها مرتبط به حالت نزدیکی در قبل است و نزدیکی در دبر ذیل حکم وجوب عده قرار نمی گیرد. با توجه به نتیجه فقهی فوق، می توان ماده 1155 ق. م را نیز اصلاح نمود.

زمینه و هدف: با بررسی ابواب فقهی در زمینه مسایل بهداشتی می توان گفت در هر موردی که اسلام حرمت و منعی قرار داده است، نوعی پشتوانه پزشکی در ضمن آن می توان یافت. یکی از موارد بهداشتی که ممنوعیت برای آن در نظر گرفته شده، روابط زناشویی در دوران قاعدگی است. علم پزشکی نیز روابط جنسی در این دوره را به دلیل نتایج زیان آور و جبران ناپذیری که در ضمن آن وجود دارد، ممنوع اعلام کرده و به عبارتی در تایید وجود مضرات چنین رابطه ای بین علم پزشکی و منابع فقهی توافق وجود دارد. مواد و روش ها: این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی با تکیه بر ادله منع روابط زناشویی در دوران قاعدگی به بررسی فقهی پزشکی این حکم پرداخته و ادله فقهی را با یافته های پزشکی این باب تطبیق داده تا از این رهگذر چرایی این حکم بیشتر روشن شود. نتیجه گیری: ابتلای زن و مرد همچنین جنین به انواع بیماری های صعب العلاج از جمله ریسک هایی است که می تواند نتیجه روابط زناشویی در دوران قاعدگی باشد. این مساله علاوه بر علم پزشکی در فقه نیز مورد اشاره رفته و روایات نیز افراد را از این گونه روابط برحذر داشته اند.

بانوگشسب تنها زن پهلوان ایرانی است که درباره او و کردارهای پهلوانی اش، منظومه ای مستقل شکل گرفته است. در میان منظومه های پهلوانی که پس از شاهنامه فردوسی به نظم درآمده اند، دو منظومه برزونامه و بانوگشسب نامه در منطقه کوهمره سرخی رواج یافته است. روایت شفاهی موجود در این منطقه، آمیزشی از حماسه و باورهای اساطیری ساکنان آن است که واکاوی آن، افزون بر ثبت روایتی که پیش از این در هیج منبع و ماخذی بررسی و ثبت نشده است، بخشی از باورهای اساطیری مردم این منطقه کهن مسکونی را نشان می دهد.در این جستار، نخست روایت شفاهی رایج در منطقه کوهمره سرخی را بر اساس تحقیقات میدانی گزارش کرده ایم و سپس به واکاوی شباهت ها و تفاوت های آن با روایت مکتوب پرداخته ایم. علاوه بر این، کوشیده ایم تاثیر باورهای اساطیری و افسانه ای بومیان منطقه را در سیر روایت بررسی کنیم.

زمینه و هدف: عدالت ترمیمی به عنوان رویکردی نوین در نظام های حقوقی معاصر، بر ترمیم آسیب های وارده بر قربانی، پاسخگویی مرتکب، و در مقیاس کلان افزایش سطح تعاملات مثبت شهروندان و تقویت و تعمیق ارتباطات مدنی تأکید دارد. این رویکرد با تکیه بر اصول اخلاقی ظرفیت مساعدی برای تعدیل قواعد سخت گیرانه حقوقی و افزایش ضریب قانون پذیری فراهم می آورد. هدف این پژوهش بررسی نقش توسعه عدالت ترمیمی در آمیزش و همگرایی قواعد اخلاقی و حقوقی و در امتداد آن تحقق بازسازی اجتماعی بر مبنای مسئولیت پذیری شهروندان است. روش: این پژوهش با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام می پذیرد. بر این اساس، داده ها از منابع کتابخانه ای مشتمل بر کتب، مقالات علمی، و گزارش نهادهای ذی ربط گردآوری و در چارچوب مسأله تحقیق، تحلیل می شوند. یافته ها: نتایج نشان می دهد که عدالت ترمیمی اصولی مانند بخشش، همدلی، بازسازی اعتماد، و عدالت توزیعی را در چارچوب های حقوقی نهادینه می کند. این رویکرد با تأکید بر ارزش های انسانی، تعارض میان قواعد اخلاقی و حقوقی را کاهش داده و زمینه را برای تعامل بیشتر این دو حوزه فراهم می کند. در مقایسه با عدالت کیفری، برنامه های عدالت ترمیمی موفقیت بیشتری در کاهش تکرار جرم، بازتوانی مرتکبان و بازسازی روابط اجتماعی داشته اند و به تعمیق سطح مناسبات اخلاقی جامعه نیز مساعدت خواهند نمود. در حال حاضر، فقدان چارچوب های قانونی جامع، نیروهای متخصص و آموزش دیده و تعارض با برخی اصول سنتی حقوقی، از موانع توسعه عدالت ترمیمی به شمار می آید. نتیجه گیری: گسترش عدالت ترمیمی فرصتی است برای تعمیق پیوند میان قواعد اخلاقی و حقوقی در جامعه، که خود می تواند به تحقق عدالت اجتماعی و انسانی تر کردن فرآیندهای حقوقی کمک کند و بازسازی روابط اجتماعی را میسر نماید. این پژوهش پیشنهاد می کند که با توسعه چارچوب های قانونی و تقویت آموزش عمومی و مهارت های تخصصی در زمینه اصول عدالت ترمیمی، از ظرفیت های آن برای کاهش تعارضات اخلاقی-حقوقی و ارتقای نظام حقوقی و اجتماعی کشور بهره برداری شود.

شرایط اکولوژیک مثل دسترسی به غذای کافی و مناسب از عواملی است که می تواند روی رفتار جانوران تاثیرگذار باشد. حشرات مختلفی در زمان گرسنگی سعی می کنند تا رفتارهای آمیزشی و طول مدت آمیزش را کاهش دهند. هدف از این مطالعه، بررسی اثر گرسنگی بر عملکرد آمیزشی کفشدوزک Hippodamia variegata بود. در این آزمایش، از نرها و ماده های 10 تا 15 روزه و باکره استفاده شد. در هر تکرار، یک نر و یک ماده به مدت 3 ساعت (از ساعت 12 الی 15) برای آمیزش در کنار هم قرار داده شدند و مدت زمان تاخیر در آمیزش و مدت زمان آمیزش ثبت شد. آزمایش ها در شرایط دمای 1 ± 25 درجه سلسیوس و رطوبت نسبی 5 ± 50 درصد انجام شد. نتایج نشان داد که طول مدت جفت گیری و مدت زمان تاخیر در آمیزش در گروه گرسنه و سیر تفاوت معنی داری ندارد، لذا این گونه قابلیت سازگاری، تجدید نسل و افزایش جمعیت در شرایط گرسنگی در محیط هایی با مقدار غذای متفاوت و حتی ناکافی را دارد و به نظر می رسد گونه بسیار مناسبی برای استفاده در مهار زیستی آفات باشد.